şiir

YAĞMURLA YÜRÜMEk


Bugün burada yağmur vardı birlikte yürüdük.
Baktı ki yalnızım sessizce yarenlik etti bana
Damlaların sesini saymaysam hiç konuşmadı
Bir rüzgârgülü olsa parçalanırdı bu fırtınada
Çok kötüydü aslında yağmur da rüzgâr da
Nedense ben duymadım o uğultulu rüzgârı
Yalnız damlaları duydum, arkadaşlarımdılar
Gözlerim sudaydı düşen seslerini dinlerken
Hem yanmak hem serinlemek istedim bir an

yanmak hem serinlemek istedim bir an
Çok özlemiştim ama göremedim suda yüzünü,
Özlemim kokuna mıydı, ceylan bakışına mı?
La’l gibi dudakların mıydı yoksa özlediğim.
Büyük bir istek ve arzu sardı birden benliğimi
Nefesinin bana değdiğini sandım bir an.
Derin derin içime çekince anladım ki değilmiş,

Denize düşen damlaların kokusuymuş sadece.
Aşk ile aşkın sonuçlarını düşünerek daldım

Düşe kapılmadan düş kurmak mümkün mü,
Karanlık alınlardaki yazgıyı kul bilebilir mi ki
Uzaktaki geminin yükü gibi oldu omuzlarım.
Yakınmalarla dolu sert bir esinti yaladı beni

Karanlık yüzeyinin yansımalarıyla vurdu deniz

Dikildim ayaklarımın üzerinde ve suya eğildim

Temkinle ve düşmemek için çok dikkat ederek
Düşen hep beden olsa kan revan olur yaşam
Kötü ki ruh düşüyor her seferinde derin boşluğa

İçimde taşıdığım dikenler, gidin sizinle işim bitti
Gidin başkasını kanatın benimle işiniz yok artık
Renksiz gölgeler, siz de ayrılın benim etrafımdan
Yitik ruhlarda arayın gölge edeceğinizi kendinize
Sahte duygular, sizin de çabalarınız beyhudedir
Beklemeyin, bu gece bağırmayacağım içimden
O anlamsız ağırlıklar gitti bedenimin üstünden
Bulutlar yine ağlamadan kaçıyorum bu sahilden
Gidiyorum adımlarımı hissetmeden basarak yere
Demin burada yağmur vardı birlikte yürüdük…

Bojidar Çipof